Nefret


Adamın birinin beni gördüğünde yüzüne takındığı tavrı, o nefret hissini anlayabilmek için bir çok defa onunla papaz olmam gerekmişti. Yaptığım ya da istediğim tek şey özgürlüğümdü. Birilerine sormadan dışarı çıkabilmek, başını alıp kaçabilmek. Bu masumane istekler ne yazık ki başıma bir çok defalar bela getirdi. Daha ziyade ailemle olan ilişkilerimi de zedelediğini söyleyebiliriz. Aslında kendimi vefasız biri olarak tanımlamam kendime haksızlık olur. Ama bu kaçmalarım, başımı alıp gitmelerim ya da aranan numaralara bakmamamın tek nedeni olabilir: Önyargı. Adamın bir demiş işte”Önyargıları parçalamak atomu parçalamaktan daha zordur”diye. Birinin bir hatasını görmeyeyim, işte o anda o insan benim gözümde siliniveriyor ve bir daha ona o muhabbetle yaklaşamıyorum. Galiba bu da benim lanetim… Sonra bir de tiksinme var. O da önyargılarla kendini pişirdikten ve o insana notunu verdikten sonra onunla tekrar muhabbet etmek ya da ister istemez temas halinde olmaktan kaynaklı tiksinme durumu. O zamanda kendimi Yedikule zindanlarındaymışım gibi hissediyorum. Hem çıkmak istediğim hemde bir daha yüzleşmemek bahası orada kalmayı göze alabildiğim derin bir zindanda. 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: